Lek. czy lek. med.?

Lek. med. jest skrótem, którego nie powinno się używać. Dlaczego? Ponieważ tytuł lekarza medycyny nie istnieje!

Na żadnym z dyplomów ukończenia uczelni nie widnieje tytuł lek. med.

To oczywiste, że lekarz ukończył medycynę (ten tytuł to odpowiednik magistra), więc powtórzenie jest zbędne. Można oczywiście mówić o określonych specjalistach, np. lek. wet. (lekarz weterynarz).

Chociaż błąd występuje powszechnie (widoczny na pieczątkach czy tablicach w przychodniach), to bardzo rzadko jest on zauważany. Często nie zwracają na niego uwagi sami absolwenci medycyny (przez co mogą mieć problemy w różnorakich urzędach, jeśli będą posługiwać się pieczątką z błędnym tytułem).

Tylni czy tylny?

W liczbie pojedynczej jedyna poprawna wersja to tylny. Błędna końcówka może wynikać ze skojarzeniem wyrazu z jego antonimem (słowo przedni).

Napiszemy więc: tylny rząd, tylna (nie tylnia) ławka, tylne (nie tylnie) okno, tylne drzwi.

UWAGA!

W liczbie mnogiej rodzaju męskiego prawidłową wersją jest wyraz tylni (np. tylni jeźdźcy).

Wymyślić czy wymyśleć?

Poprawna jest forma wymyślić (bo wymyślił). Błąd wynika z mylenia wyrazów wymyślić i myśleć. Poprawność wspomnianej formy najlepiej sprawdzić próbując odmienić czasownik „wymyśleć” w czasie przeszłym. Co by z tego wyszło? Ja wymyślełem, ty wymyślełeś, my wymyśleliśmy, wy wymyśleliście?

Podobnie w przypadku wyrazów obmyślić, zmyślić, namyślić, zamyślić poprawne są wyłącznie wskazane formy.

Min czy min.?

Należy pamiętać, że skróty min oraz min. dotyczą zupełnie innych wyrazów.

min

To skrót wyrazu minuta. Piszemy go bez kropki na końcu, zgodnie z zasadą pisowni wielkości fizycznych (np. kilogram – kg, godzina – h; uwaga! – skrót godz. nie jest z reguły używany w języku naukowym, więc jego pisownia nie uległa ujednoliceniu z powyższymi).

min.

W zależności od kontekstu skrót ten może oznaczać wyraz minister bądź minimum (/minimalny). Należy zapisywać go z kropką na końcu (zgodnie z zasadą skracania pojedynczych wyrazów).

Uwaga!

Skrót m.in. jest jedynym poprawnym w przypadku wyrażenia między innymi.

Ech czy eh?

Pisownia wyrazu ech jest wariantywna. Oznacza to, że obydwie formy – zarówno ech, jak i eh – są poprawne. Dwojaką pisownię można znaleźć między innymi w Słowniku języka polskiego (PWN).

Jak wskazuje Krystyna Długosz-Kurczabowa:

Warto dodać, że te wykrzykniki należą do pierwotnej, najwcześniejszej warstwy językowej. Zachowały się we wszystkich językach słowiańskich, por. czeskie ech!, eh!, ukraińskie ech!, słoweńskie èh!, serbskie èch!, i w innych językach europejskich, np. angielskie eh!, francuskie eh!, łacińskie eh!, litewskie ėk! W polszczyźnie obie formy poświadczone już od XVI w. Sądzę, że ech! jest pierwotne, a forma eh! ukształtowała się pod wpływem obcym.

(http://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/ech-i-b-eh-b;7974.html)

Błędny jest natomiast zapis ehh.

Wyraz oznacza rezygnację, zwątpienie, służy ich podkreśleniu. Może także wyrażać inne emocje, takie jak żal, sprzeciw, obojętność. O jego znaczeniu decydują dodatkowe czynniki – m.in. intonacja i kontekst.

Ach czy ah? Acha czy aha?

Błędny zapis tych wyrazów jest spowodowany krzyżowaniem ich pisowni. Są to naturalnie dwa różne słowa, o odmiennych znaczeniach.

Ach piszemy przez ch. Może ono wyrażać m.in. zachwyt, zaskoczenie, pragnienie, irytację.

Aha piszemy przez h. Wykrzyknienie to wyraża zrozumienie jakiegoś faktu, podkreśla jego potwierdzenie.